خالی تر از سکوتم ، از نا سروده سرشار

حالا چه مانده از من ؟... یک مشت شعر بیمار

عشق را در چشم تو روزی تلاوت می کنم

با همه احساس خود را با تو قسمت می کنم

مرز بی پايان مهرت را به من بخشيده ای

در جوابت هر چه دارم من فدايت می کنم

نور چشمت را چراغ شام تارم کرده ای

من وجودم را هميشه فرش راهت می کنم

ای تجلی گاه هر چه خوبی و مهر و صفا

عاقبت مانند اشعار فريدون ناب نابت می کنم

بر خرابات وجودم زندگی بخشيده ای

تا نفس دارم هميشه شاد شادت می کنم

همچو سروی گشته ای تا خم نگردد قامتم

من صداقت را هميشه سرپناهت می کنم

سرگذشت واقعی" چرا این طور شد؟

یه روز یه دختره یه پسره رو توخیابون می بینه...
خیلی ازش خوشش میاد...

 این شعر رو از خودم تقدیم میکنم به بهترینم:

اگه از سرمای زمستون بدنم کبود بشه
اگه تو گرمای تابستون له له بزنم
اگه از خشک سالی،زمین خدا کم بیاره
اگه خورشید آسمون زمینو ذوب کنه
اگه جنگ بشه و بمب اتم بزنن
اگه تمام دخترا بی همسر بمونن
اگه حس شهوت به سرم  بزنه
فقط وفقط
اگه بدونم دوستم داری:
طاقت میارم
طاقت میارم
طاقت میارم
طاقت میارم

دلت را سپردی به من و وعده همیشگی دادی

گفتی که با من همیشه چشمه زلال عشق در قلبت میجوشد

یك بار دختری حین صحبت با پسری كه عاشقش بود

 ازش پرسید چرا دوستم داری؟ واسه چی عاشقمی؟

امروز اگر نیایی دیر میشود

 سایه من از ردپای آشنای تو بر روی دلم دور میشود

من این شب زنده داری را دوست دارم

من این پریشانی را دوست دارم

نمیخواهم خاطره شوم و بعد فراموش ،  

نمیخواهم  یادم در قلبت روشن باشد بعد خاموش

اگه تو دنیا هیچی هیچی نداشته باشی مطمئن باش سه چیز همیشه مال تو هست:خدای مهربون، فکرای قشنگ وقلب کوچیک من

 روز به روز که میگذرد بیشتر عاشقت میشوم

این لحظه های عاشقانه که میگذرد

 ا آمدنت به زندگی ام معنا دادی 

 تو یک مروارید پنهان در سینه ات را به من دادی

تقدیمش میکنم به تمام دختران و مادران فداکار